Nefes almak, varoluşumuzun en ilkel, en otonom ve şüphesiz en dürüst eylemidir. Doğumla attığımız o ilk çığlığın yakıtı, ölümle verdiğimiz son nefesin hüznüdür. Ancak bugün, göğe baktığımızda gördüğümüz gri bulutların, ekranlardan yüzümüze vuran soğuk mavi ışıkların ve görünmez veri dalgalarının ortasında, soluduğumuz şeyin doğasını sorgulamak zorundayız. Her nefes alışımızda içimize çektiğimiz şeyin salt azot, oksijen ve temiz bir yaşam vaadi olduğunu düşünmek, çağımızın en trajik ve en masum yanılgısıdır. Bizler, beton ormanların, fiber optik damarların ve algoritmik labirentlerin derinliklerinde, yepyeni ve tekinsiz bir gazı soluyoruz: Karanlık oksijen.
Bu metnin tamamı Tasfiye'de — Ağustos 2026.