Tasfiye

Perde açılıyor: Sahnede bir mahkeme, sanık koltuğunda yazarın kendisi. Bu bir suçlama değil, bir hesap. Modern dünyanın enkazından, giyotinini kendi taşıyan insana uzanan bir yüzleşme. Tasfiye, yıkmak değil; temizlemektir.

“Bize ezilenlerin değil, ezenlerin tarafına geçme umudu satıldı.”

S. 15

“Kendi karanlığını bilmeyen insan, aydınlık uğruna dünyayı ateşe vermekten çekinmez.”

S. 79

“Yaşamak, biraz da geride posa bırakmaktır.”

S. 89

“Biz şehri terk ettiğimizde, anılarımız o şehrin taşlarına, duvarlarına emanet edilir.”

S. 100