Tasfiye

Işıklar söner.

Perde açılıyor.

Sahnede bir mahkeme. Sanık koltuğunda, yazarın kendisi.

Bu bir suçlama değil; bir hesap.

“Bize ezilenlerin değil, ezenlerin tarafına geçme umudu satıldı.”

Modern dünyanın enkazından, giyotinini kendi taşıyan insana uzanan bir yüzleşme.

“Kendi karanlığını bilmeyen insan, aydınlık uğruna dünyayı ateşe vermekten çekinmez.”

“Yaşamak, biraz da geride posa bırakmaktır.”

Tasfiye, yıkmak değil; temizlemektir.